Cuadra Casa Capellán to ośrodek jeździecki specjalizujący się w hodowli, zarządzaniu i szkoleniu koni sportowych, głównie skoczków. Gospodarstwo zajmuje powierzchnię 40 hektarów, z czego 25 hektarów stanowią produktywne użytki zielone, które stopniowo uzyskano poprzez przekształcenie lasu eukaliptusowego. Teren jest chroniony ogrodzeniem, aby zapobiec szkodom powodowanym przez dzikie zwierzęta. System zarządzania stawia na pierwszym miejscu dobrostan zwierząt, które przez cały rok przebywają głównie na wolnym wybiegu, zorganizowane w stabilne grupy społeczne i tylko tymczasowo przebywają w stajniach w celu obsługi.

Infrastruktura opiera się na funkcjonalnym projekcie wybiegów połączonych ze sobą stabilnymi korytarzami o szerokości 3–3,5 m, co ułatwia bezpieczne przemieszczanie się zwierząt i zmniejsza zapotrzebowanie na siłę roboczą. Obszary odpoczynku i ćwiczeń wyposażone są w podłoża drenażowe, maty gumowe i lokalnie pozyskiwany piasek skalenowy, materiał o wysokiej higroskopijności, który przyczynia się do optymalnych warunków higienicznych. System żywienia łączy w sobie paszę ad libitum, koncentraty podawane dwa razy dziennie oraz konstrukcje karmników mające na celu zminimalizowanie marnotrawstwa, a zarządzanie obornikiem poprzez kompostowanie wspiera zrównoważony charakter systemu.

Program hodowlany jest ściśle kontrolowany i koncentruje się na poprawie genetycznej, z rygorystyczną selekcją klaczy pod kątem płodności i zastosowaniem zaawansowanych biotechnologii reprodukcyjnych. Zarządzanie źrebakami kładzie nacisk na wczesną socjalizację, kontrolowane odsadzanie i integrację w grupach prowadzonych przez „nianię” — starszą klacz dla klaczy lub wałacha dla ogierów — promując zrównoważony rozwój behawioralny.

Stajnie obejmują specjalną strefę hodowli i obsługi, zaprojektowaną tak, aby zminimalizować stres i zapewnić bezpieczeństwo zarówno klaczy, jak i źrebiąt. Elementy takie jak rolki i regulowane otwory pomagają zmniejszyć ryzyko wypadków podczas obsługi.

Ogólnie rzecz biorąc, obiekt łączy w sobie wysokopoziomową genetykę, funkcjonalny projekt infrastruktury i zrównoważone praktyki zarządzania, aby produkować wysportowane, dobrze zrównoważone konie przystosowane do uprawiania sportów wyczynowych.

Gospodarstwo to stosuje skuteczną strategię wspierającą rozwój społeczny młodych koni. Źrebięta w wieku 1–2 lat są grupowane według wieku i płci na padokach, aby sprzyjać socjalizacji. Każda grupa ma doświadczoną „nianię” – starszą klacz dla klaczy lub wałacha dla ogierów – która zachęca do spokojnych, pozytywnych interakcji. Ten dorosły koń pomaga regulować zachowanie i utrzymywać stabilną dynamikę grupy.

Cel rozwiązania

Odstawienie od matki może być stresujące dla źrebiąt. Aby zmniejszyć ten stres, przed odstawieniem od matki wprowadza się nianie, aby źrebięta mogły się z nimi zapoznać. Zapewnia to im poczucie bezpieczeństwa po oddzieleniu od matek.

Korzyści

• Wspiera naukę społeczną i komunikację
• Sprzyja płynniejszemu odsadzeniu i stabilności zachowań
• Przygotowuje źrebaki do przyszłego życia w grupie
• Odzwierciedla naturalną strukturę stada, sprzyjając spokojnemu przywództwu

Wady/potencjalne wyzwania

• Niezbędny jest staranny dobór „niani”
• Ryzyko brutalnych zabaw lub konfliktów związanych z hierarchią
• Bardziej złożone grupowanie i zarządzanie
• Wymaga wystarczającej ilości miejsca na padoku/pastwisku
• Konieczność ciągłego monitorowania w celu wykrywania stresu lub znęcania się

Gospodarstwo to stosuje kompleksową strategię odbudowy pastwisk, aby zapewnić bezpieczeństwo, wydajność i odporność obszarów wypasowych przez cały rok. Gospodarstwo łączy drenaż, stabilizację gleby, walcowanie i dosiewanie z systemem wypasu rotacyjnego, który pozwala pastwiskom odpocząć i zregenerować się między okresami wypasu, nawet podczas częstych opadów deszczu.

Kilka padoków jest połączonych ze wspólnym, ustabilizowanym obszarem, na którym znajduje się piaskownica, dostęp do wody i soli oraz schronienie zapewniające cień, ochronę i nieograniczony dostęp do siana.

Cel rozwiązania

W regionach o wysokich opadach deszczu pastwiska mogą szybko stać się błotniste, zbite lub uszkodzone strukturalnie. Połączenie drenażu, stabilizacji i dosiewania z systemem wypasu rotacyjnego pomaga utrzymać zdrową darń, wspiera odporność gleby i zapewnia ciągłą produkcję paszy. Schronienia na każdym padoku również ograniczają degradację pastwisk, zapewniając koniom suchy, stabilny obszar do odpoczynku i karmienia, zwłaszcza w okresie zimowym lub podczas deszczowych okresów.

Korzyści

• Bardziej odporne pastwiska dzięki lepszemu drenażowi i stabilizacji
• Szybszy odrost i lepsza jakość paszy dzięki dosiewaniu
• Bezpieczniejsze podłoże i mniejsze ryzyko urazów
• Bardziej wydajny wypas rotacyjny z lepszymi cyklami odpoczynku i regeneracji
• Schronienia i piaskownice chronią konie i zmniejszają uszkodzenia pastwisk w okresach deszczowych
• Lepsze wykorzystanie padoków przez cały rok, nawet w klimacie deszczowym

Wady/potencjalne wyzwania

• Nakłady finansowe i praca związane z drenażem i stabilizacją
• Potrzeba wiedzy technicznej do planowania i realizacji ulepszeń
• Pogoda może opóźnić walcowanie, dosiewanie lub dostęp maszyn
• Wymaga odpowiedniego sprzętu do prac związanych z glebą i jej utrzymaniem
• Bardziej złożone planowanie płodozmianu i utrzymania obszarów schronienia

W gospodarstwie tym znajdują się duże schronienia zbudowane na stabilnym podłożu, zapewniające cień i ochronę przed deszczem i wiatrem, a jednocześnie umożliwiające koniom stały dostęp do siana. Paśniki na siano są zaprojektowane w taki sposób, że ciągniki mogą ładować siano z jednej strony, podczas gdy konie jedzą z drugiej, co zwiększa bezpieczeństwo i zmniejsza straty paszy o około 30%. Niektóre wiaty mają również poddasze, na którym można przechowywać siano i utrzymywać je w stanie suchym.

Cel rozwiązania

Dobrze zaprojektowany system pionowych paśników zapewnia wydajne karmienie przy minimalnym marnotrawstwie, jednocześnie utrzymując czystość i suchość siana. Konstrukcja schronień ogranicza deptanie i gromadzenie się błota, tworząc bezpieczniejsze i wygodniejsze środowisko do karmienia przez cały rok.

 Korzyści

• Mniejsze straty siana i niższe koszty karmienia
• Czystsze, bardziej suche siano, które zachowuje walory odżywcze
• Zwiększone bezpieczeństwo koni dzięki oddzieleniu dostępu do maszyn od obszarów karmienia
• Mniej błota i uszkodzeń gruntu dzięki stabilnym strefom schronienia
• Bardziej komfortowe warunki karmienia w każdych warunkach pogodowych

Wady/potencjalne wyzwania

• Początkowa inwestycja w budowę wiaty i projekt paśnika
• Wymagana przestrzeń umożliwiająca dostęp ciągnika i bezpieczne manewrowanie
• Regularne czyszczenie i konserwacja obszarów karmienia
• Ryzyko obrażeń, jeśli pręty nie są rozmieszczone w odpowiednich odstępach.

Gospodarstwo to posiada doskonały system korytarzy łączących wszystkie padoki. W miejscach o dużym natężeniu ruchu lub błotnistych korytarze są stabilizowane za pomocą gumowych mat pokrytych ziemią i trawą, tworząc solidną, bezpieczną ścieżkę, która zachowuje naturalny wygląd. Korytarze te umożliwiają łatwe przemieszczanie koni między polami przez cały rok, nawet w okresach deszczowych lub błotnistych.

Cel rozwiązania

Bezpieczne, stabilizowane korytarze zapobiegają nadmiernemu zabłoceniu dróg dojazdowych, zapewniają całoroczny przepływ między padokami i ułatwiają sprawne obchodzenie się ze zwierzętami podczas rotacji lub codziennej obsługi.

Korzyści

• Bezpieczne i niezawodne przemieszczanie się koni i opiekunów w każdych warunkach pogodowych
• Mniejsze zabłocenie i erozja przy bramach i wąskich przejściach
• Płynniejsze przemieszczanie się dzięki zawsze dostępnym trasom
• Mniejsze szkody skoncentrowane przy wejściach i często uczęszczanych ścieżkach
• Naturalny wygląd dzięki trawie rosnącej na stabilnej podstawie
• Poprawa codziennej wydajności podczas przemieszczania grup między padokami

Wady/potencjalne wyzwania

• Koszty początkowe związane z matami, pracami ziemnymi i instalacją
• Planowanie i praca niezbędna do zaprojektowania efektywnych tras korytarzy
• Okresowe ponowne wysiewanie trawy w celu utrzymania pokrywy trawiastej
• Wymagana wystarczająca szerokość dla bezpiecznego przepływu koni
• W bardzo wilgotnych miejscach mogą być potrzebne dodatkowe środki odwadniające

W gospodarstwie tym zastosowano przemyślane konstrukcje chroniące źrebaki, zaprojektowane tak, aby zapewnić im bezpieczeństwo podczas rutynowej obsługi ich matek. W rogach stajni zainstalowano rolki, które zapobiegają uderzaniu lub ocieraniu się źrebaków  biodrami podczas poruszania się wokół klaczy. Małe zagrody dla źrebaków z niskimi drzwiami pozwalają im pozostać w pobliżu podczas zabiegów lub obsługi klaczy, minimalizując ryzyko przypadkowych urazów.

Cel rozwiązania

Źrebięta są ciekawe, szybkie i łatwo się płoszą, co sprawia, że są narażone na przypadkowe uderzenia w stajniach, zwłaszcza gdy klacze są unieruchomione w celu wykonania zabiegów. Zainstalowanie urządzeń ochronnych zmniejsza ryzyko urazów bioder, poprawia ogólne bezpieczeństwo i zapewnia spokojną i sprawną obsługę zarówno klaczy, jak i źrebiąt. Poprawia to dobrostan zwierząt, zmniejsza ryzyko weterynaryjne i tworzy bezpieczniejsze środowisko pracy dla osób obsługujących zwierzęta.

Korzyści

• Zwiększone bezpieczeństwo – zmniejsza ryzyko uderzenia źrebiąt o rogi, ściany lub sprzęt podczas obsługi klaczy.
• Niższy wskaźnik urazów – rolki i wyściełane konstrukcje chronią wrażliwe biodra i stawy.
• Spokojniejsza obsługa – klacze mogą być leczone bez stresu związanego z niebezpieczną pozycją źrebaka.
• Lepsze samopoczucie – źrebaki mogą pozostać blisko swoich matek w bezpiecznej, specjalnie przeznaczonej do tego przestrzeni.
• Bardziej efektywne zarządzanie – osoby zajmujące się końmi mogą skupić się na leczeniu klaczy bez konieczności ciągłej interwencji w celu ochrony źrebaka.

Wady/potencjalne wyzwania

• Początkowa inwestycja – instalacja rolek i ogrodzeń bezpiecznych dla źrebiąt wymaga materiałów i robocizny.
• Wymagania przestrzenne – stajnie muszą być wystarczająco duże, aby pomieścić dodatkowe konstrukcje ochronne.
• Konserwacja – rolki, wyściółka i drzwi wymagają regularnych kontroli i wymiany w przypadku zużycia.
• Zachowanie źrebiąt – bardzo aktywne lub zestresowane źrebięta mogą nadal próbować skakać lub pchać się na bariery.
• Czas adaptacji – klacze i źrebaki mogą potrzebować krótkiego czasu, aby przyzwyczaić się do nowego układu.